|
ՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐՆ ԻՐ ՔԱՂԱՔԱՑՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԻ ԵՐԱՇԽԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆ Է Այս տարի գարնանը սպասվում է օրենսդիր մարմնի ընտրություններ: Քննարկումներ են գնում` հարյուր տոկոս համամասնական, թե` մեծամասնական: Սակայն ոչ մեկ չի ուզում խոստովանել գլխավորը. Հայաստանում երբեք արդար ընտրություններ չեն եղել, ուղղակի յուրաքանչյուր ընտրության ժամանակ ընտրակեղծիքների ձեւն ու մարտավարությունն է փոխվել: Հարկավոր է իմանալ. ա. Յուրաքանչյուր ընտրողի ձայնն էական է: բ. Ոչ միայն յուրաքանչյուր ընտրող իրավունք ունի ընտրելու, այլ նաեւ իր ընտրելու ձայնով ուղղակի պատասխանատու է այն իրավիճակի համար, որի մեջ գտնվում է այսօր: գ. Յուրաքանչյուրի քաղաքացիական պարտքն է բռնել ընտրակեղծիք կատարողի ձեռքը, այն օրենքի ուժով դիտվում է քրեական հետապնդելի արարք, այլ ոչ թե ընտրություններից հետո տեսնելով, որ իր թեկնածուն քիչ քվեներ է ստացել, խոսել ընտրակեղծիքների կամ ընտրակաշառքների մասին: Իմ կարծիքով, ընտրությունները կարող են չեղյալ համարվել միայն այն դեպքում, երբ ընտրությունների ընթացքում տեղի են ունեցել էական խախտումներ: Ըստ իս էական խախտում ասելով պետք է հասկանալ հետեւյալը. ընտրակեղծիքների թիվը (կապ չունի, թե ում համար է արվել կեղծիքը) պետք է գոնե մեկով գերազանցի հաղթած թեկնածուի եւ երկրորդ տեղում հայտնված թեկնածուի ձայների տարբերությանը, հակառակ պարագայում խախտումները կարձանագրվեն, բայց չեն կարող լինել էական, որոնք կարող էին ազդել ընտրությունների արդյունքների վրա: Կարեւոր է նաեւ նախընտրական պայքարի մթնոլորտը, որտեղ ոչ միայն պետք է լինեն հավասար պայմաններ բոլոր թեկնածուների համար, այլ նաեւ պետք է բացառվեն ցանկացած պետական միջամտություններ: Այս տարի տեղի են ունենալու համամասնական ընտրություններ, որի գլխավոր պատասխանատուն, կարծում եմ, երկրի բարձրագույն ղեկավարությունն է` ի դեմս հանրապետության նախագահի, իսկ արդար ընտրության արդյունքում երկիրը կթեւակոխի նոր փուլ, երկրի բարձրագույն իշխանությունն էլ կտարբերվի իր նախորդներից, իսկ ՙկեղծված ընտրություն՚ արտահայտությունն էլ կվերանա մեր լեքսիկոնից եւ կհանգրվանի հարեւան երկրներում:
|